Fi tarihinde bir gün yüzüyorum.
Erken bir saat ve denizde de oldukça açılmıştım. Bir baktım ileride bir kadın
boğuluyorum diye çığlık atıyor batıyor çıkıyor kadın cidden boğuluyor. Etrafta
kimse yok. Benim de daha önce gördüğüm izlediğim bilgiler haricinde insan
kurtarma gibi bir tecrübem de yok ! Lakin bunu da düşünecek halde değilim son
sürat kadına doğru yüzmeye başladım. Yanına geldim hemen kolundan tuttum ve
“Sakin ol geldim. Sırt üstü yat ben seni çekerek götüreceğim” dedim. Fakat
kadın beni panik halinde dinlemiyor ben onu suyun üstünde tutmaya çalışıyorum
derken kadın bana kendini kurtarmak için bir sarıldı ne kolumu
kıpırdatabiliyorum ne kendimi çekebiliyorum birden bire ikimiz birden suyun
dibine inmeye başladık. Sonra bayağa bir mücadeleden sonra kendimi kurtardım
onu da tutup tekrar yukarı çekip önce kendim bir sakinleştim sonra “Böyle
yaparsanız ikimiz birden boğuluruz. Şimdi beni dinleyin derin nefes alın
yanınızdayım. Sırt üstü suya yatın ben omzunuzdan çekeceğim” gibi laflarla
sakinleştirmeye çalışıp onu suyun üstüne yatırdım ve omzundan çekmeye başladım.
Bu kez de bacağımı kıpırdatamıyorum gibi bir şeyler söyleyerek beni yine
yakaladı yine suyun altına girdik. Velhasıl yine aynı şekilde kendimi kurtarıp
onu da aynı şekilde çekerek su yüzüne çıktık ve “bakın bana da birkaç kez
yüzerken kramp girdi fakat sakin olup diğer bacağınızı ve kollarınızı
kullanabilirsiniz. Panik yapmayın. Yoksa bu gidişle ikimizde boğulup öleceğiz
burada” diyerek yine sakinleştirmeyi başarıp sonunda öyle böyle karaya ulaşıp
sahile çıktık. Sahile çıkınca ben tam
hadi gözümüz aydın diyerek onu oturttum ki bu sefer kadın bacağım bacağım
diyerek çığlıklar atmaya başladı. Ya kramp olayını biliyorum öyle bağıracak bir
şey yok. Neyse.. Bacağına masaj yaptım (ayağından bileğe kadarmış ! ),
Çantamdaki suyu içirdim falan yine sakinleştirmeye çalışıyorum. Bana “ölüyorum bitiyorum feryatlarıyla eşini
çağırmam için evine gitmemi istedi” Ben de “şimdi gidemem oralara hem gerek yok
iyisiniz. Rahat rahat oturun sakin olun Birazdan yürürsünüz ” dedim kadın bana
acaip bir öfkeyle baktı J))
Nitekim biraz sonra da dediğini yaptıramamış bir hırsla ayağa kalktı ve gayet
düzgün yürümeye başlayarak Bana da ne teşekkür ne iyi günler demeyerek gitti J)))
Tabii benim için hiç mi hiç önemli değil bu da onun “insanlık”
sınavıydı.
O gittikten sonra Sahilde tek
başıma otururken bu olay beni çok düşündürdü..
Hayatın içinde bazen birisinin
yardıma ihtiyacı olur yardım edersin, ihtiyacı olan tüm desteği verirsin ve
“hadi bakalım sorunu hallettik şimdi senin çaba göstermen lazım” kısmına
gelirsin fakat seni dinlemek ve desteğini hızlı bir şekilde kendini kurtarıp iyileştirmek için kullanmak
yerine daha fazla üstüne gelip halk tabiriyle “Elimi verdim kolumu kaptırdım”
pozisyonuna sokarak “ölüyorum, bitiyorum, çok fenayım” çığlıklarını arttırıp seni de kendi zayıf
enerji alanına sokmaya, senin enerjinden
daha fazla beslenmeye çalışan bir enerji vampiri pozisyonuna girmeye başlar.
Bir süre sonra da tüm hayatını “senin yüzünden” pozisyonuna sokmaya doğru
hareket eder ve eğer Kendinizden emin, Mantıklı, Dengeli ve dik durmazsanız bu
oyuna gelerek, ömrünüzü gereksiz bir
vicdan azabıyla o kişiye adayarak geçirmeye başlarsınız. Vampir amacına
ulaşmıştır ;) Tabii bu arada tekamül yani farkındalık derslerinden de sınıfta
kalınmıştır ;)
Bu kişilere, Can simiti verirsin
,sen gel göster nasıl kullanacağım bilmiyorum derler, gösterirsin, bu can
simidi işime yaramıyor sen tut derler, tutarsın, sen taşı derler, taşırsın ve
bir süre sonra artık enerjinin bittiğini ve dolayısıyla da sıkıldığını artık
kendi hayatına odaklanmak ve kendi yoluna özgürce devam etmek istediğini fark edersin.
Herkesin hayatını herkese iade ederek ve herkesin kendi sorumluluğunu yüklenmesi
zamanı geldiğini fark etme zamanları.. Aslında bu görevinin bittiğini içsel
olarak anlayıp onayladığın zamanlardır fakat Denge’nin akıl ve mantık kısmını devreye
sokmazsanız kalp sürekli “Acaba yanlış mı
yapıyorum yardıma devam mı etmeliyim ?” şeklinde düşündürtüp dengeyi bozdurur. Eğer
Denge’de akıl ve mantık ile bu “zamanı” doğru değerlendirip “buraya kadar” noktasına
gelip bıraktığın zaman da karşıdaki kişinin işine gelmez. Çünkü o seni kaybetmek
istemez ve bir anda onun için “Dünyanın en kötü insanı oluverirsin” J)) İşte burada yine “Bir şeyin içinde ÇOK
kelimesi varsa orada DENGE bozulur” kısmına geliyoruz.
Elbette bunlar hayatın içinde hem bizim
DENGE’de duruşumuz için çok önemli dersler olurken hem de karşımızdaki kişinin
“Sana sunulan fırsatı destek olarak alıp kendi gücünle ayağa kalkmak için
kullan” sınavlarından biridir. Çünkü şimdi olmasa daha sonra mutlaka yine bu
sınavlardan geçerek ya artık emanet güvenceler yerine kendine tutunmayı ya da
ömrünü “o bana yardım etmedi, bu bana yardım etti sonra bıraktı, O bana bunu
yaptı” gibi sürekli “Günah Keçisi” arayarak yaşamaya devam edecektir.
Dolayısıyla “Günah Keçisi YOK”
Herkes tercihlerinden ve “kendinden” sorumludur. Herkes hayatını seçimleriyle
yaşar. Nitekim herkes birbirinin hayatına tesadüf girmez ve Ruhsal varlığı yani
hayat içindeki rolüyle bir şeyler öğretip öğrenerek yoluna devam eder. Tabii anlayabiliyorsa..
Sürekli bir şeyler için birilerini
suçlamak ya da sürekli bir şeylerin birileri yüzünden olmadığını söyleyerek
sitem, öfke, gibi olumsuz duygular saçmak kişinin kendi muhteşem varlığını
görmediğini ve kendine güvenmediğinin en bariz işaretleridir.
Farkındalık, hayatın içinde yaşarken
bu işaretleri fark edip kendini bulmak demektir.
Bu arada hayatın içindeki her türlü
“Panik” ve “korku” duygusunun ruhu ele geçirmesine izin verdiğinizde ruh
kilitlenir. O yüzden daima yazıp hatırlattığım gibi “Panik lüks bir
duygudur” Kendine güvenip inanan hızlı
ve çözüm odaklı düşünen kişilerde panik duygusu anlık gelir geçer ve sadece
“Nasıl kurtulabilirim, Nasıl yapabilirim” sorusuna odaklanarak cevap üretmeye
başlar..
Velhasıl, Herkese Akıl – Mantık – Kalp
üçgeninde yani DENGE’de çözüm odaklı, Güçlü Işık ve Sevgi dolu muhteşem günler
diliyorum.
Ve de Öyle OLdu çok Şükür
Alev Cedimağar
Ruhsal Denge ve Farkındalık Rehberi
